Over Ons

Genieten van de stilte en de rust

In 2011 geleden kochten we op een openbare verkoop een 'welgelegen Dijkwoning met schuur' aan de Zonnebrug, zoals de notarissen dit zo mooi kunnen verwoorden.

We waren al vele jaren stiekem verliefd op het dijken- en krekengebied van het Meetjesland. Maar het duurde een hele tijd tot we vonden wat we zochten in Sint-Jan-in Eremo. Je moet al vanuit de streek zijn om deze deelgemeente van Sint-Laureins op de landkaart te kunnen aanduiden. Een vergeten "stilte"gebied in het Meetjesland. Zelfs in 1830 bij de afscheuring van Belgie van Nederland wilden geen van beide landen dit door moeraskoorts geteisterde gebied. Men heeft dan - jaren na de onafhankelijkheid, en om toch te beslissen - een rechte lijn getrokken van de kerk van Sint-Laureins naar die van Oostburg (Nl) om de grens aan te duiden. De omgeving was voor ons bedwelmend: de rust en de stilte, daar vielen we voor. Het Leopoldskanaal, beter gekend als de 'blinker' is hier op zijn mooist; op de plaats waar 'de vaart' nog juist geen kanaalallures heeft. Voor Martine een plaats waar ze zich thuis voelt, immers een tiental km verderop, langs hetzelfde kanaal in Stobrugge groeide ze op. We droomden er al lang van om ooit een gastenverblijf uit te bouwen. Stilzitten is immers niet echt iets voor ons, we zijn allebei bezige bijen.

Het duurde niet lang alvorens Martine op een blocnote aan het tekenen en schetsen ging. Gewapend met een plooimeter werden ter plaatse de maten genomen. De ruimtes werden bekeken, in gedachten muren afgebroken en bijgeplaatst. Alles leek eenvoudig en modeleerbaar. Nu, enkele jaren later, weten we wel beter! Stap voor stap werd het plaatje duidelijker. In onze gedachten zagen wij al scherp hoe ons droomgastenverblijf er op termijn zou uitzien. Voor ons was het zeer belangrijk dat de woning en schuur in het landschap pasten. De natuur is hier zo mooi dat we er eerbied voor hebben in alles wat we doen. Weet je dat het tracé van het Leopoldskanaal - dat gegraven werd rond 1850 om de landerijen af te wateren en zo bruikbaar te maken voor de landbouw - eigenlijk aangepast is aan de woning. Ons huis is één van de weinige dat zo dicht bij de vaart staat. Op de oude Ferrariskaarten vinden we op die plaats al een gebouw terug.

De fysieke inplanting van het gebouw zorgde voor beperkingen, maar ook voor tal van mogelijkheden. De architecte had een twinkeling in haar ogen als ze in de weide omheen het huis liep. De kelder gaf met zijn eeuwenoude boomse tegels een beetje geschiedenis prijs. De architecte kon met respect voor ligging en natuur iets moois van het huis maken. Later kwamen we te weten dat ze verschillende keren in de streek is komen genieten om de sfeer op te snuiven en het project zo authentiek en zo naadloos mogelijk te laten aansluiten met de omgeving. De woning en schuur zouden op dezelfde plaats blijven staan en verbouwd worden. Het uitzicht van de schuur werd als schuur behouden maar binnenin omgebouwd tot een gastenverblijf.

In 2013 zijn we vol enthousiasme aan het project begonnen en we waren er dag en nacht mee bezig. Maar de voldoening is met niets te vergelijken. De architecte en Martine waren geestesgenoten en deze twee vrouwen hebben zowel het ontwerp als de uitwerking heel erg beïnvloed. Planning opstellen, afspraken maken, aanwijzingen geven aan de aannemer zorgden voor een perfecte evolutie. Oude materialen zoeken was dan weer het werk van Rigobert. Oude pannen, Boomse tegeltjes, kasseien, antieke zuilen, oude balken,... Alles is uiteindelijk verwerkt in het huis, de schuur of de terrassen. We hadden onszelf een jaar de tijd gegeven, maar achteraf bleek dat dit tempo te hoog lag en, hoe hard we ook werkten, de timing te krap gezet was. Elk weekend, iedere verlofdag waren we met de verbouwing bezig. Het bouwproces kent voor ons geen geheimen meer! 

Nu is de verbouwing van de woning en schuur klaar en kunnen we gasten ontvangen. Zo geven we de dijkwoning zijn oude bestemming terug. Immers, ooit was deze hoeve een goed draaiende herberg. Een oudere man uit de streek deed ons het verhaal dat, ten tijde van de bloeiende smokkel hier aan de grens met Nederland, de cafébaas in de linkerbovenkamer het licht deed branden als er controle was door de 'comiezen' (douane) en in het rechterkamertje wanneer dit niet het geval was. Zijn klanten wisten dit natuurlijk te waarderen.

Iemand zei ons dat het landschap, dat oneindig lijkt, net is alsof je naar de zee kijkt. Hij had gelijk, enkele eeuwen geleden kwam de zee inderdaad tot aan de St-Jansdijk, waar het huis nu staat. De dijken, de rijke poldergrond, de kreken en sommige plaatsnamen zijn stille getuigen van dat verleden.

Het Landhuis hebben we landelijk ingericht en kan verblijf bieden aan 6 gasten. De Dijkhoeve is zo authentiek mogelijk gebleven en hier zijn twee gastenkamers voorzien.

Alvast welkom in dit unieke gastenverblijf !


Familie Martens-De Cuyper